Çerçeve

  Saat 2’yi geçtikten sonra yalnız olduğumu büsbütün hissediyorum. Bunca sene bize yalnızlık duygusunun fiziksel olarak tek başına olmakla bir ilgisi olmadığı söylendi. “Kalabalıklar içinde yalnız” klişesi bu tezatlığı dayattı durmadan. Fiziksel yalnızlığı bunca uzun süredir kuvvetle yaşayan biri olarak şimdi biliyorum ki yalnızlık büsbütün tek başına kalma haliymiş. “Çok sevdiğim dostlarım var, ailemin desteği her zaman yanımda, kız/erkek arkadaşımla derin bir bağımız var” sözlerinin birer palavra olduğunu anlıyorum şimdi. “Günaydın” sözünü çıkarıyorum lügatımdan, “Allah rahatlık versin”i de öyle. “Afiyet olsun” çoktandır yok ortalıkta. Halbuki bu küçük temennilermiş gerçekten günü aydınlatan, rahatlatan ve yemeğin tadını veren. Bunlar yoksa uyanmak yok, uyumak yok, doymak yok. Bunca aydır dışarı çıkmadım. Sokakta yürümedim. Kimseyle konuşmadım. Kitap dahi okumadım. Böyle bir yalnızlık. Sadece ben. İnsanı tanımlayan da demek bağlarıymış. İnsan birileriyle ilintilendikçe varm...

Paketimde beş dal sigara kalmış. Bu, iki şeyi benim için gerekli kılıyor. 1. Yazı yazarken sigaraları tasarruflu kullanmak. 2. Yedi senelik bir içici olarak ilk defa son üç ayda yaptığım bu sorumsuzlukların -yeterli sigaraya sahip olmadan inzivaya geçme- izini sürmek. Hala böyle bir hatayı nasıl yaptım bilemiyorum.   Yalnız yaşayan bilir, tütün yoksunluğu çocukmuşsun da anneni özlemişsin gibi bir histir. Bugüne kadar defalarca blog yazmaya karar verdim, bu kararımın sonucu olan kırk küsur taslak şuan blog panelinde can çekişiyor. Blog yazmaya başlamak her zaman çok zor oldu, çünkü her defasında tıpkı şuan yaptığım gibi yazma sebebimi anlamsızca meşrulaştırmaya, okurları -sanki milyonlar okuyacakmış gibi- bu girişimimin çok elzem bir şey olduğuna inandırmaya, yazmazsam ölecektim gibi triplerime dahil etmeye çalıştım. Bu defa net söylüyorum, bu kadar zaman yazmadım diye ölmedimse daha da ölmem. Bu blog işlerinde başka problem de tamamen yazma işinin kendisinden kaynaklanıyor. M...